Η Ρουμανία είναι μία από τις πιο συναρπαστικές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης — άμεση κληρονόμος του δακικού και ρωμαϊκού πολιτισμού, πατρίδα του Στέφανου του Μεγάλου, του Βλαντ του Πασσαλωτή και του Μιχαήλ του Γενναίου, που σε μόλις 150 χρόνια πέρασε από ηγεμονίες υπό οθωμανική κατοχή σε σύγχρονο κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Δακία — η αυγή της ιστορίας (7ος αιώνας π.Χ. – 106 μ.Χ.)
Πολύ πριν από τους Ρωμαίους, τα εδάφη της σημερινής Ρουμανίας κατοικούνταν από τους Δάκες — θρακογετικό φύλο που οργανώθηκε από τον βασιλιά Βουρεβίστα (82-44 π.Χ.) σε ισχυρό κράτος που εκτεινόταν από τη Βοημία μέχρι το Αιγαίο Πέλαγος. Σύγχρονος του Καίσαρα, ο Βουρεβίστας θεωρούνταν από τη Ρώμη πραγματική απειλή.
Το αποκορύφωμα της δακικής δύναμης ήταν ο βασιλιάς Δεκέβαλος (87-106 μ.Χ.), τρομερός αντίπαλος της Ρώμης. Μετά από δύο εξαντλητικούς πολέμους (101-102 και 105-106), ο αυτοκράτορας Τραϊανός κατέκτησε τη Δακία. Η τελική μάχη στη Σαρμιζεγκετούσα (δακική πρωτεύουσα στα όρη Οραστίε — σήμερα UNESCO) τελείωσε με την αυτοκτονία του Δεκέβαλου. Η κατάκτηση απαθανατίστηκε στη Στήλη του Τραϊανού στη Ρώμη (113 μ.Χ.) — 155 σκηνές λαξευμένες σε μάρμαρο, το πρώτο „κόμικ" της αρχαιότητας.
Δακία Φήλιξ (106-271 μ.Χ.)
Η ρωμαϊκή επαρχία Dacia Felix διήρκεσε 165 χρόνια. Ο μαζικός εποικισμός με Ρωμαίους βετεράνους διαφορετικής προέλευσης από ολόκληρη την Αυτοκρατορία δημιούργησε τη βάση της ρουμανικής εθνογένεσης: η λαϊκή λατινική έγινε γλώσσα του τοπικού πληθυσμού, μετατρέποντας τους Δακορωμαίους στους άμεσους προγόνους των σημερινών Ρουμάνων. Το 271, ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός απέσυρε τη διοίκηση και τον στρατό νότια του Δούναβη, αλλά ο πληθυσμός παρέμεινε — φαινόμενο τεκμηριωμένο από τη συνέχεια της λατινικής γλώσσας στα Καρπάθια.
Η γέννηση των ηγεμονιών (13ος-14ος αιώνας)
Μετά από αιώνες εισβολών (Γότθοι, Ούννοι, Άβαροι, Σλάβοι, Ούγγροι), ο ρουμανικός πληθυσμός των Καρπαθίων και του Δούναβη οργανώθηκε σε φεουδαρχικά κράτη. Το 1290, ο βοεβόδας Μπασάραμπ Α' ίδρυσε τη Βλαχία. Το 1359, ο Μπόγκνταν Α' ίδρυσε τη Μολδαβία. Η Τρανσυλβανία παρέμεινε υπό το Ουγγρικό στέμμα μέχρι το 1918.
Βλαντ ο Πασσαλωτής — ο άνθρωπος πίσω από τον θρύλο του Δράκουλα (1431-1476)
Ο Βλαντ Γ' ο Πασσαλωτής, ηγεμόνας της Βλαχίας (1448, 1456-1462, 1476), εισήλθε στην παγκόσμια ιστορία με τις σκληρές μεθόδους εκτέλεσης (ανασκολοπισμός) και την ηρωική άμυνα της Βλαχίας κατά των Οθωμανών. Το 1462 επιτέθηκε τη νύχτα στο στρατόπεδο του σουλτάνου Μεχμέτ Β' με μόλις 10.000 άνδρες εναντίον 90.000 Τούρκων — πράξη τρελού θάρρους που του χάρισε δόξα στη χριστιανική Ευρώπη. Γεννήθηκε στο Σιγκισοάρα (σήμερα UNESCO). Ο Ιρλανδός συγγραφέας Μπραμ Στόκερ εμπνεύστηκε εν μέρει από αυτόν για το μυθιστόρημα „Δράκουλας" (1897), αν και ο κόμης Δράκουλας είναι φανταστικός χαρακτήρας. Το κάστρο του Μπραν (εμπορικά συνδεδεμένο με τον Δράκουλα) δεν ήταν κατοικία του Βλαντ — το πραγματικό του οχυρό ήταν το Ποενάρι.
Στέφανος ο Μέγας και Άγιος (1457-1504)
Ο Στέφανος ο Μέγας, ηγεμόνας της Μολδαβίας για 47 χρόνια, είναι ο πιο αγαπημένος ηγέτης της ρουμανικής ιστορίας. Κέρδισε 34 από τις 36 μάχες που έδωσε — κατά Οθωμανών, Ούγγρων, Πολωνών, Τατάρων. Μετά από κάθε νίκη ίδρυε ένα μοναστήρι — έχτισε συνολικά 47 εκκλησίες και μοναστήρια. Ο Πάπας Σίξτος Δ' τον αποκάλεσε „Αθλητή του Χριστού". Αγιοποιήθηκε από τη Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία το 1992. Τα ζωγραφισμένα μοναστήρια της Μπουκοβίνας — με μοναδικές εξωτερικές τοιχογραφίες στον κόσμο — βρίσκονται στη λίστα της UNESCO από το 1993 (Βορονέτς, Μολδοβίτσα, Χούμορ, Σουτσεβίτσα, Αρμπόρε, Πατρέουτσι, Πρόμποτα).
Μιχαήλ ο Γενναίος — η Πρώτη Ένωση (1600)
Ο Μιχαήλ ο Γενναίος (Mihai Viteazul), ηγεμόνας της Βλαχίας, πραγματοποίησε για πρώτη φορά στην ιστορία την ένωση των τριών ρουμανικών ηγεμονιών: Βλαχία, Τρανσυλβανία και Μολδαβία. Αν και η ένωση διήρκεσε μόνο έναν χρόνο (1600-1601), έγινε σύμβολο της εθνικής επιθυμίας για ενοποίηση. Δολοφονήθηκε το 1601. Το έφιππο άγαλμά του στην Άλμπα Ιούλια τιμά το γεγονός.
17ος-18ος αιώνας — οθωμανική και φαναριώτικη κυριαρχία
Υπό οθωμανική επικυριαρχία, η Βλαχία και η Μολδαβία κυβερνήθηκαν μεταξύ 1711-1821 από Φαναριώτες πρίγκιπες (Έλληνες από τη συνοικία Φανάρι της Κωνσταντινούπολης) διορισμένους απευθείας από την Πύλη. Η περίοδος χαρακτηρίστηκε από σκληρή φορολογική εκμετάλλευση, αλλά και από την εισαγωγή σύγχρονων μεταρρυθμίσεων. Ο Κωνσταντίνος Μπρανκοβεάνου (1688-1714), που μαρτύρησε από τους Οθωμανούς στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τους τέσσερις γιους του, είναι αγιοποιημένος ως άγιος.
1859 — Ένωση των Ηγεμονιών. 1877-1881 — Ανεξαρτησία και Βασίλειο
Μέσω της διπλής εκλογής του συνταγματάρχη Αλεξάνδρου Ιωάννου Κούζα ως ηγεμόνα τόσο της Βλαχίας όσο και της Μολδαβίας (5 και 24 Ιανουαρίου 1859), οι δύο ηγεμονίες ενώθηκαν με το όνομα Ρουμανία. Ο Κούζα πραγματοποίησε ριζικές μεταρρυθμίσεις — εκκοσμίκευση των μοναστηριακών κτημάτων, αγροτική μεταρρύθμιση του 1864, σύγχρονο αστικό κώδικα.
Το 1866 ανήλθε στον θρόνο ο Κάρολος Α' του Χοενζόλλερν-Σιγκμαρίνγκεν, ιδρυτής της δυναστείας. Ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας 1877-1878 (σύμμαχος της Ρωσίας κατά της Τουρκίας) έφερε την οριστική ανεξαρτησία. Το 1881, η Ρουμανία έγινε Βασίλειο.
1918 — Η Μεγάλη Ένωση
Την 1η Δεκεμβρίου 1918, στην Άλμπα Ιούλια, μια συνέλευση 1228 αντιπροσώπων Ρουμάνων της Τρανσυλβανίας ψήφισε την ένωση με τη Ρουμανία. Προηγηθεί οι ενώσεις με τη Βεσσαραβία (27 Μαρτίου 1918) και την Μπουκοβίνα (28 Νοεμβρίου 1918), η Μεγάλη Ένωση δημιούργησε τη Μεγάλη Ρουμανία — κράτος 295.049 τ.χλμ. και 18 εκατομμυρίων κατοίκων, διπλασιάζοντας το προπολεμικό έδαφος. Η 1η Δεκεμβρίου είναι σήμερα η Εθνική Εορτή της Ρουμανίας.
Μεσοπόλεμος (1918-1940) — „Μικρό Παρίσι"
Στον μεσοπόλεμο, το Βουκουρέστι ονομαζόταν „Μικρό Παρίσι" — κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα με εκλεκτική αρχιτεκτονική, κομψά καφενεία, λαμπρή διανόηση (Μιρτσέα Ελιάντε, Εμίλ Τσιοράν, Ζεν Ιονέσκο, Κωνσταντίνος Μπρανκούσι). Παραμένει η πιο ευημερούσα εποχή της σύγχρονης Ρουμανίας, βίαια διακομένη από τον πόλεμο.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και κομμουνιστική δικτατορία (1940-1989)
Το 1940 η Ρουμανία έχασε τη Βεσσαραβία, τη Βόρεια Μπουκοβίνα (ΕΣΣΔ), τη Βόρεια Τρανσυλβανία (Ουγγαρία) και τον Καδριλατέρου (Βουλγαρία). Ο Ιόν Αντωνέσκου συνέδεσε τη Ρουμανία με τις δυνάμεις του Άξονα. Στις 23 Αυγούστου 1944, ο νεαρός βασιλιάς Μιχαήλ Α' συνέλαβε τον Αντωνέσκου και άλλαξε πλευρά προς τους Συμμάχους — πράξη που, σύμφωνα με τους ιστορικούς, σύντμησε τον πόλεμο έως και 200 μέρες. Υπό σοβιετική πίεση, το 1947 ο Μιχαήλ αναγκάστηκε να παραιτηθεί και η Ρουμανία έγινε Λαϊκή Δημοκρατία.
Ο Νικολάε Τσαουσέσκου κυβέρνησε τη Ρουμανία από το 1965 έως το 1989. Η προσωπολατρία, η καταστροφή του ιστορικού κέντρου του Βουκουρεστίου για την ανέγερση του Παλατιού του Κοινοβουλίου (το δεύτερο μεγαλύτερο διοικητικό κτίριο στον κόσμο μετά το Πεντάγωνο), η πείνα που επιβλήθηκε στον πληθυσμό για την αποπληρωμή εξωτερικών χρεών — οδήγησαν στην Επανάσταση του Δεκεμβρίου 1989. Ο Τσαουσέσκου και η σύζυγός του Έλενα εκτελέστηκαν στις 25 Δεκεμβρίου 1989 στο Τιργκόβιστε.
Μετάβαση και ευρωπαϊκή ολοκλήρωση (1989-σήμερα)
Μετά το 1989, η Ρουμανία πέρασε από μια δύσκολη μετάβαση προς τη δημοκρατία και την οικονομία της αγοράς. Εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ το 2004 και στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2007. Σήμερα είναι μια ταχέως αναπτυσσόμενη αναδυόμενη οικονομία, περιφερειακό κέντρο πληροφορικής (Κλουζ-Ναπόκα, Βουκουρέστι, Ιάσιο) και μία από τις πιο όμορφες τουριστικές χώρες της Ευρώπης — από τα κάστρα της Τρανσυλβανίας (Μπραν, Πέλες, Κόρβινος) μέχρι το Δέλτα του Δούναβη (UNESCO), τα ζωγραφισμένα μοναστήρια της Μπουκοβίνας και τα άγρια Καρπάθια με τον τελευταίο βιώσιμο πληθυσμό καφέ αρκούδων, λύκων και ρίγκα της Ευρώπης.